มาแล้วนะเนี่ย
กับหน้าตั๋วของเรา..
เค้าใจดีจัง ให้บินของทีจีด้วย แอบซึ้งเล็กน้อย

พอจะไปก็ไวเหลือเกิน วู้ๆชีวิตนี้นะน้า


เอาเถอะ สู้ๆ

ไฟท์ติ้ง

เหนื่อยจัง
ไปทำงานได้ 1 วันก็ลาออก
เฮ้อ......


ทำไมทำตัวแบบนี้
ทั้งที่บางอย่างก็ยังไม่เรียบร้อย

วันนี้ได้คุยกับคุณ Prachana
เค้าบอกว่า..เราคงได้รับการติดต่อตอนสิ้นเดือน

ตอนนี้ว่างจัง
ทำให้เราทำอะไรก็ไม่ถนัด
เพราะเรากลัวว่า...ทุกอย่างจะปิดแผน
กลัวทำงานแล้วไม่ได้เงิน
กลัวไปหมด

ก็เลยออก...ซะงั้น

แต่เหตุผลจริงๆคงเป็นสภาพจิตใจล่ะมั้ง
ย่ำแย่จริงๆนะ

แต่เราบอกตัวเองแล้วล่ะ
จะทำอะไรได้....เราคงต้องปล่อยเรื่องราวเล็กๆออกไป

เค้าอาจมีบางอย่างให้คิด
แต่เราไม่อยากถาม...เพราะฉะนั้น


ปล่อยวาง

บางที..
เราอาจ...ไม่เข้าใจอะไรสักที
เราปิดหูปิดตาตัวเองมากจนเกินไป

ทำไมน่ะเหรอ..
ทำไมยังเอาเรื่องเดิมๆมาหล่อเลี้ยงหัวใจ
ทั้งๆที่รู้ทำไป...หัวใจก็ยิ่งร้าวราน

ยิ่งพยายามค้นหาคำตอบ
เหมือนคำว่าทางออกยิ่งไกลหาย

สุดท้ายไม่มีวันเข้าใจคำว่า "มนุษย์" เอาซะเลย

ถ้าหากเราได้พูดจากัน
ถ้าหากเราได้ถ่ายทอดคำพูดตรงๆ
เราจะจบกันจริงๆมั๊ยนะ

เราจะยังรัก...จะพัฒนาความรักไปในทางที่ดีขึ้นรึเปล่า

ตอนนี้ฉันลังเลจังเลย
ฉันก้าวคนเดียว...มุ่งมั่นคนเดียว
เธอ...อยู่ไหน..ทำไมไม่มา

ฉันร้องไห้....ซ้ำแล้วซ้ำอีก
เธอ....เคยสะเทือนใจบางไหม

ถ้าไม่รัก....จะยิ่งเกมส์ทำไม
ยิ่งยื้อ...ยิ่งฉุด....คนปวดใจไม่ใช่ใคร
ฉันเอง..ที่รับ....

ฉันเองที่รับมาโดยตลอด
หลายปีมานี้...ฉันทำให้เธอมองข้ามไปเหรอ
ว่าฉัน...ปางตายแค่ไหน



ค่าความรักของเราไม่เคยเท่ากัน
ฉันฝันหา ไขว่คว้า
แต่...เอื้อมได้แค่...อากาศ

โปรดเถอะ...บอกกันสักนิด.....
จะรักหรือจะเลิก....

ชั้นเจ็บปวดกับความไม่รู้เหลือเกิน.....





ลาก่อนความรักของฉัน
ลาก่อนคนรัก...

ลาก่อน...ความทรงจำ...
ลาก่อน